Opis

Ozorowice – posiadłość rycerska

W końcu XIX wieku (ok. 1898 r.) majątek należał do majora Wiktora von Schalscha-Ehrenfeld.

Obecny pałac wzniesiono pod koniec XVIII wieku, przebudowano częściowo pod koniec XIX wieku. Na początku XX wieku rozbudowano go o zachodni aneks.

Po 1945 roku przejęty przez miejscowy PGR, około 1975 roku opuszczony – popadł w ruinę.

Styl: klasycystyczny.

Opis (usytuowanie, materiał i konstrukcja, rzut, bryła, elewacje, dach, wnętrze, wyposażenie, instalacje)

Wolnostojąca budowla o charakterze reprezentacyjnej rezydencji wiejskiej, położona w Ozorowicach, na północny wschód od kościoła, wzdłuż drogi Pęgów – Wisznia Mała, oddzielona od niej rzeką Ślęzą. Przed pałacem rozległy dziedziniec z zabudowaniami gospodarczymi, oddzielony od niego wewnętrzną drogą gospodarczą.

Posadowiony na ławach fundamentowych z cegły pełnej na zaprawie cementowo-wapiennej. Konstrukcja murowana z cegły. Sklepienia piwnic ceglane, stropy nad I kondygnacją drewniane. Konstrukcja dachu (czterospadowy mansard) drewniana, kryta ceramicznie, dachówką karpiową w koronkę.

Posadzki: w piwnicach – cementowe; na parterze – cementowe (hall), pierwotnie prawdopodobnie drewniane; w łazience – ceramiczne; w pozostałych pomieszczeniach – drewniane (obecnie zerwane w 100%). Na piętrze, w części zachodniej, do ok. 1973-1975 roku podłoga z płyt korkowych. Fragmenty ram okiennych drewniane.

Bryła na rzucie zbliżonym do litery „C”, z aneksem na rzucie półkola od zachodu. Usytuowany osią podłużną na linii wschód-zachód. Dwutraktowy i półtaktowy. Pomieszczenia zgrupowane wokół niewielkiego hallu usytuowanego centralnie. Klatka schodowa przy hallu, w części zachodniej budynku – schody zabiegowe i jednobiegowe do piwnic.

Bryła zwarta, symetryczna. Nakryty dachem mansardowym czterospadowym, dwukondygnacyjny. Aneks zachodni jednokondygnacyjny z tarasem na wysokości I piętra. Obiekt w całości podpiwniczony: z korytarzem na osi podłużnej, nakrytym kolebkowo, i pomieszczeniami piwnic wzdłuż korytarza, sklepionymi krzyżującymi się kolebkami. 3 piwnice w części zachodniej nakryte stropem płaskim, częściowo zawalonym.

Wnętrza pałacu pozbawione wystroju. Jedynie w sali na parterze, w części północno-wschodniej, zachowane półkoliste wnęki ścienne usytuowane w narożach sali, nadające jej formę ośmioboku. Podobne wnęki w hallu. W salach reprezentacyjnych od strony północnej – 2 drewniane obramienia drzwiowe z płaskim, profilowanym nadprożem.

Elewacja główna (południowa) – symetryczna, z pięcioosiową częścią środkową i trzyosiowymi, wysuniętymi na jedną oś, partiami bocznymi. Na osi głównej podwyższony portyk czterokolumnowy, kolumny o głowicach jońskich w wielkim porządku wspierają trójkątny tympanon zakończony profilowanym gzymsem. Pośrodku tympanonu – owalna, płaska wnęka. Do wejścia prowadzą schody z bloków piaskowcowych. W oknach parteru części wschodniej – 3 kute kraty stalowe. Wszystkie okna parteru zamknięte prosto, okna drugiej kondygnacji nakryte łukiem odcinkowym, w części środkowej – 3 okna okrągłe.