Pałac w Sułowie (niedaleko Milicza)

Pałac w Sułowie został zbudowany około 1680 roku dla rodziny von Burghaus. Pod koniec XVIII wieku został zmodernizowany. Dach i część wnętrz przebudowano w latach 1973-1978.

Opis oraz historia pałacu z Sułowa

Historia Sułowa nierozerwalnie wiąże się z wielkimi rodami śląskimi i europejskimi. Już w XIV i XV wieku miejscowość należała do książąt oleśnickich, którzy wznieśli tu zamek myśliwski. Choć budowla ucierpiała podczas oblężenia w 1488 roku i nigdy nie odzyskała dawnej świetności, zapoczątkowała rezydencjonalną tradycję tego miejsca. Po wygaśnięciu linii Piastów oleśnickich w 1492 roku, dobra sułowskie przeszły w ręce Korony Czeskiej, by wkrótce stać się własnością wpływowych rodów: von Kurzbachów oraz von Maltzanów.

Przełomowym momentem dla architektury Sułowa był przełom XVI i XVII wieku, kiedy to majątek zakupił burgrabia Otto von Dohna. To za jego czasów powstała nowa siedziba – dwukondygnacyjny dwór o konstrukcji ryglowej, który stał niegdyś na dzisiejszym dziedzińcu przedpałacowym.

Obecne oblicze pałacu zawdzięczamy jednak rodzinie von Burghaus, która przejęła Sułów w drugiej połowie XVII wieku. Około 1680 roku Mikołaj Konrad von Burghaus wzniósł monumentalny, barokowy pałac, który swoją wystawnością odpowiadał ambicjom epoki. Stary dwór ryglowy, ustępując miejsca nowej rezydencji, został przekształcony w zbór ewangelicki i służył wiernym aż do połowy XVIII wieku.

Rodzina von Burghaus władała ordynacją sułowską aż do 1816 roku. Po śmierci ostatniego męskiego potomka rodu, Jana Sylwiusza, pałac przeszedł w ręce jego córki Julii i jej męża, barona von Troschke. Ostatnimi przedwojennymi właścicielami majątku byli przedstawiciele rodu von Schweinitz, którzy dbali o sułowską perłę baroku aż do 1945 roku.

Styl architektoniczny

Jest to barokowy pałac z klasycystycznymi elementami we wnętrzach. Budynek, zwrócony frontem na wschód, ma prostokątny kształt, dwie kondygnacje i stoi na wysokiej piwnicy. Nakryty jest dachem mansardowym z lukarnami.

Główny portal wejściowy, poprzedzony tarasem, zwieńczony jest ozdobnym kartuszem z herbami rodzin von Burghaus i von Novack. Wnętrze ma układ dwutraktowy z dużą sienią i klatką schodową na środku. Na piętrze znajduje się przebudowana sala balowa z ozdobnym kominkiem z XIX wieku.